Woensdag 26 juli
Vandaag blijven we op de camping, genieten van lezen, spelletjes, logboek in Word bijhouden en uitzicht veld met dartelende hertjes. Ofwel gezegd “genieten als een God in Frankrijk ”. Het is een zwoele avond, dus na het eten maken we een wandeling langs de weg van de camping.

We zien in de verte een boer met hond staan, die druk gebarend zwaait. Als we dichterbij komen begint de boer tegen ons te praten en te gebaren. Maar wat blijkt, hij wijst naar koeien aan de overkant van de weg in een weiland. Eerst begrepen we er niets van, maar al snel wordt duidelijk dat zijn koeien zijn uitgebroken. Met behulp van een mede boer op quad worden ze opgedreven vanuit het enorme weiland, de boer vindt het blijkbaar niet verantwoord dat wij daar lopen. Hij dirigeert ons over het schrikdraad van zijn weide omlaag zodat we eroverheen kunnen.
Daar moesten we wachten van hem, totdat die koeien weer terug waren. Alleen… die koeien hadden hele andere ideeën en wat de collega-boer ook probeerde, hij reed rond op een quad, de koeien liepen iedere keer weer weg. Miriam en ik liepen intussen verder over zijn weiland om te zien of we er weer ergens af konden. En daar kwamen we boertje twee tegen, gekleed met een dikke muts op zijn kop. Deze bleef maar met in vinger op zijn voorhoofd tikken en zei steeds: “il est malade”. Hij was het duidelijk niet eens met de manier van werken van zijn broer. Het leek ons ook logischer om met een paar man het veld in te stappen en zo de koeien naar hun wei terug te brengen. Toen we probeerden terug de weg op te lopen kwam boer 1 weer aangelopen en probeerde ons weer terug te dirigeren zijn land in. Als hij even niet oplet stappen we snel weer de weg op en lopen terug naar de camping. Toen we achteromkeken stond de boer boos te zwaaien met zijn wandelstok. Het was een mooi avontuur.